๐ด Reisverslag van strand, scooter routes en bergwegen
Lamai Beach voelde voor mij nooit als een plek waar je alleen “heen gaat om op het strand te liggen”. Het voelde meer als een soort ritme, een dagelijks patroon dat langzaam onder je huid kruipt. De ochtend begon er altijd rustig, bijna stil, met het geluid van zachte golven en een warme bries die al vroeg over het strand trok. Ik merkte al snel dat ik hier niet kwam om te haasten, maar om te vertragen zonder dat het saai werd.
Elke dag begon ik eigenlijk op dezelfde manier, met hardlopen langs het strand terwijl de zon nog niet volledig door de horizon heen was gebroken. Het zand was nog koel, de lucht nog fris, en alleen een paar vroege locals en andere reizigers deelden dat moment met mij. Er zat iets bijna meditatiefs in die ochtenden, alsof Lamai je dwingt om even alles los te laten wat je normaal meedraagt.
๐♂️ Hardlopen langs de kustlijn van Lamai
Hardlopen op Lamai Beach werd al snel meer dan alleen sport voor mij, het werd een manier om het eiland te leren kennen. Elke stap langs het natte zand gaf me een ander perspectief op de kustlijn, die langzaam veranderde terwijl de zon hoger klom. Soms rende ik langs vissersboten die nog stil in het water lagen, soms langs kleine resorts die langzaam tot leven kwamen.
Na het hardlopen zat ik vaak even op het strand, gewoon kijkend naar de zee zonder telefoon, zonder plan, zonder haast.
๐ Overdag het eiland verkennen zonder plan
Overdag had ik eigenlijk geen vaste structuur op Lamai. Dat is misschien ook precies wat ik zo leuk vond aan deze plek. Ik huurde een scooter en reed vaak gewoon weg zonder echt te weten waar ik zou eindigen. Koh Samui is daar perfect voor, omdat elke weg uiteindelijk iets anders laat zien dan je verwacht.
Soms reed ik richting kleine dorpjes, soms volgde ik gewoon de kust, en soms liet ik Google Maps helemaal los en ging ik puur op gevoel. Het mooiste aan die dagen was dat ik nooit echt verdwaalde, ik kwam gewoon ergens anders uit dan gepland.
Wat me vooral bijbleef waren de kleine stops onderweg, waar ik even afstapte om iets te eten bij een lokaal restaurantje. Geen toeristische plekken, maar simpele eetplekjes langs de weg, vaak met plastic stoelen en een open keuken waar je kon zien hoe alles werd bereid. Daar at ik vaak de beste maaltijden van de hele reis, juist omdat het zo eenvoudig en eerlijk was.
⛰️ De bergroute tussen Lamai en Chaweng: het mooiste stuk van het eiland
Als ik รฉรฉn route moet kiezen die me het meest is bijgebleven, dan is het zonder twijfel de weg tussen Lamai en Chaweng door de heuvels. Dat stuk voelde bijna alsof je even een andere wereld in reed. De kust verdween langzaam uit zicht en maakte plaats voor groen, hoogteverschillen en bochten die je steeds opnieuw verrasten.
Elke keer als ik daar reed, stopte ik wel ergens langs de kant van de weg. Niet omdat ik ergens specifiek heen wilde, maar omdat het uitzicht me telkens weer dwong om even stil te staan. Je keek dan uit over een mix van jungle, zee in de verte en kronkelende wegen die zich als lijnen door het landschap sneden.
Op een paar van die plekken zat een klein restaurantje, vaak niet meer dan een open houten constructie met een paar tafels en uitzicht dat bijna onecht aanvoelde. Daar at ik vaak iets simpels, dronk ik koud water of een kokosnoot en keek ik gewoon naar alles om me heen zonder iets te zeggen.
Die momenten waren misschien wel het echte hoogtepunt van Lamai voor mij, niet het strand zelf, maar juist die overgang tussen kust en berg.
๐ Avondrust en eten bij mijn hut
Wanneer de dag langzaam overging in de avond, veranderde Lamai opnieuw van karakter. Het strand werd rustiger, de lucht warmer van kleur en het geluid van de zee leek iets zachter te worden. Ik vond het heerlijk om dan terug te keren naar mijn hut en even niets te hoeven.
Soms at ik bij kleine restaurants in de buurt, maar vaak ook gewoon dichtbij mijn accommodatie, waar de sfeer intiem en rustig was. Geen drukte meer, geen scooters die voorbij raasden, alleen zachte gesprekken en het geluid van bestek en glazen.
Er zat iets heel prettigs in die avonden, alsof het eiland je langzaam loslaat aan het einde van de dag. Je hoeft nergens meer heen, je bent al waar je moet zijn.
๐บ Waarom Lamai voor mij meer werd dan alleen een strand
Na een paar dagen begon ik te merken dat Lamai niet alleen een plek was waar ik verbleef, maar een soort basis werd van waaruit ik het hele eiland beleefde. Het strand, de heuvels, de wegen en de kleine eetplekjes vormden samen een ritme dat je vanzelf overneemt zonder dat je het doorhebt.
Het is geen plek die je overspoelt met indrukken, maar juist eentje die je langzaam meeneemt. Je leert er kijken zonder haast, bewegen zonder doel en stoppen zonder reden.
En misschien is dat precies waarom ik Lamai zo ben gaan waarderen, omdat het me niet vroeg om alles te zien, maar om gewoon te zijn waar ik was.
